چند روزی است که در سرای احسان مشغول به کار شدم. در میان تنهاترین مددجویان دنیا. خیری می گفت اینها ماموران خدا روی زمین هستند آنها را دست کم نگیرید.به نظر من این نگاه خیلی زیبا است.و از طرفی مسولیت را سنگین می کند. وقتی بعد از خدا تنها نقطه امید وتکیه گاه کسی باشی وظیفه ات هم سنگین تر است وچه زیباست که کار حرفه ای در این مسیر به اجرا درآید.

در سرای احسان اکثر مددجویان خانواده ای ندارند و آنهایی هم که خانواده دارند از سرپرستی موثر بی بهره هستند و چشمانشان هر روز به در است تا دست مهربانی دستشان را بفشارد...................

بازهم از سرای احسان و مددجویانش خواهم نوشت